Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan, haastig, sloot de voordeur zich achter de trieste groep.

— „Bien! bien! en avant!" klonk buiten luid de stem van dokter Besnard.

Een weeë draaiing sloeg haar door het hoofd; ziJ ging tastend zitten op den stoel naast de deur; lauwe vloedgolven voelde zij tegen zich opspoelen en haar onderdompelen... Toen wist zij niets meer.

II.

Dien middag had Henri Lourty nog een lang onderhoud met zijn schoonzuster.

— „Un dernier effort, Charlotte, un dernier effort," zei hij hartelijk.

Hij moest noodwendig dien avond nog naar Orleans terug... morgen wachtte hem een groot pleidooi... en het zou zooveel beter voor haar zijn als zij met een niet al te onklaar inzicht in de toekomst achter bleef... ten minste, indien zij volhardde bij haar weigering, om voorloopig met hem mee te gaan. „Andrée zal jullie met liefde ontvangen," zei hij nog eens.

Het vrouwtje knikte zacht maar beslist van nee.

Ze wou hier blijven, in Parijs blijven. Ze wist wel, dat ze niets voor Alphonse doen kon, dat ze niet eens bij hem zou worden toegelaten, maar ze wou toch in Parijs blijven. Weggaan zou haar zijn, of ze hem aan zijn lot overliet. Alleen Etienne... zou Etienne misschien meegaan...? Maar als ze nu het kind ook niet meer had om voor te zorgen...

— „Oui, oui... je comprends," zei haar zwager nadenkend. — 't Zou voor haar zelf wel beter wezen, als ze eens een tijdje in een andere omgeving kwam, maar hij kon haar bezwaren meevoelen...

Sluiten