Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij had al een heel plan gemaakt. Zoo spoedig mogelijk wou ze een goedkoope woning zien te huren, iets van twee kamers... un petit logement; ze zou een deel van haar meubels verkoopen en daarvan de verhuizing bekostigen. Ze had nog wat zilveren en gouden sieraden; die wou ze ook verkoopen, maar liever beleenen; dat was het moeilijkste voor haar. Wou Jeanne haar daarin bijstaan? De opbrengst zou wel toereikend zijn om een paar weken te leven. Met i April kreeg zij nog haar deel van een maand van Monsieur's salaris. En dan zou ze werk trachten te vinden...

— „Werken? Madame werken!" riep Jeanne. „Wat zou Madame werken ?"

— „Ja, Jeanne, je moet mij maar helpen zoeken," zei de andere gelaten en toch met moed. „Ik zal nemen wat ik krijgen kan. Ik heb altijd voor Monsieur geleefd, nu moet ik het doen voor Etienne."

— O! dacht Jeanne, hoe had ze ooit kunnen meenen, toen in Januari, dat de flinkheid van haar madame Lourty tegenviel! Nooit had ze zooveel kracht en zooveel liefde bij iemand samengezien.

Dien middag, even voor den eten, kwam Carpentier boven; hij had een hoogrood gezicht, wat hij altijd kreeg als hij zijn best wou doen, om bizonder vriendelijk te zijn.

Monsieur Lourty uit Orléans was tot tweemaal toe bij hem in de loge gekomen, had zijn leedwezen betuigd over wat er geschied was met madame Carpentier en had hem 20 frcs. gegeven, „omdat door zijn broeder waarschijnlijk moeite veroorzaakt was in het huis." Hortense en hij waren zeer gevleid geweest over deze behandeling; en de omstandigheid dat hun Lourty's een zoo na familielid hadden, die een rijk advocaat was in Orleans, plaatste hen

Sluiten