Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar huis terug. — 571! Dit nieuwe weten was haar een kwelling, die dagen lang niet afliet; in een duisteren hoek van haar hoofd stond dat getal als ingebrand, het getal dat Alphonse was.

Dien middag kwam Jeanne nog haastig even de „cent-dix-huit" binnengeloopen. Zij had een paar zeer geschikte kamers gevonden in de Rue Méchain, dicht bij St. Anne, dicht bij Etienne's school, en, wat haar niet minder aanstond, dicht bij de Rue St. Jacques; twee vroolijke, zonnige kamers waren het, die uitzicht hadden op een koele plek kloostertuin.

Maar in de gang vertelde haar Gabrielle, dat zij madame Lourty, nog geen tien minuten geleden, de tram naar Batignolles had zien nemen. Het speet Jeanne erg, want er scheen haast te zijn daarginder met de huurbeslissing en men vroeg maar tweehonderd vijf-en-zeventig franken voor twee ruime vertrekken, enkel omdat de straat met zijn vervallen muren van het Hdpital Cochin er wat onooglijk uitzag.

— „Ma chère," zei Gabrielle, „on ne te voit plus... viens donc en bas... viens voir..."

Jeanne ging zich even boven vergewissen of madame Lourty werkelijk uitgegaan was, kwam dan in den sous-sol.

De kamer leek een kleedermagazijn; over twaalf dagen zou madame Legüenne vertrekken.

Met haar extatische en als weggevreten gezicht overschouwde die hare inkoopen, tipte, beschaamd en verrukt tegelijk, met haar fijne, skelettige vingers een hoekje doorzichtig blanke stof op, een zakdoekpunt met bleeke, blauwe bloemen bedrukt of een pantalonstrook van Valenciennes met lavendelpaarse zijden strikken op zij. Zij blikte even smachtend

Sluiten