Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duurd. En ten leste moest zij toch vreeselijk lachen, als Gabrielle haar kousen en schoenen uittrok en met haar bloote voeten in bordeaux-roode muilen rondtripte.

Toen Jeanne den volgenden dag in de Rue Méchain terugkwam, waren de kamers vergeven.

— „Misschien is het ook wel het beste, Jeanne," zei madame Lourty, „ik moest maar niet huren vóór ik weet waar ik werk kan vinden, en welk."

Zij had op de meest onderscheidene annoncen geschreven; zij had zich aangeboden als opzichteres over een blouse-atelier, als „personne de confiance" in een bijouteriezaak, als verzorgster van de linnenkasten, in een hotel.

Zij dacht er zelfs over, bij de Duvals zich voor een openkomende plaats te laten inschrijven. Zij was ook in de Rue Pierre Charron geweest bij een bureau voor vrouwenarbeid.

Maar alles zonder resultaat. Het eenige wat zij had kunnen vinden, was een betrekking als huishoudster bij menschen, die altijd in hun winkel waren, maar ze wou niet inwonen en Etienne ergens anders doen; dat mocht ze niet aannemen.

— „Madame Lourty moest een „tabac" zien te krijgen," had madame Dutoit geraden, „haaT broer moest haar bij het ministerie opgeven." Zij schreef naar Orleans; zij kreeg bericht terug, dat er dadelijk werk van was gemaakt; zij ging de protectie vragen van de. vroegere chefs van haar man; die ontvingen haar zeer beleefd, doch gaven slechts vage beloften. — „Honderd sollicitanten voor één!" had men haar nog gezegd.

Madame Lourty gaf den moed niet op. — Ze zou zoeken, zei ze, zoeken tot ze iets had. Ook Jeanne bleef vol vertrouwen.

Sluiten