Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meisjes-instituut; madame Lourty had nooit aan deze school als aan een middel tot uitkomst gedacht; zij wist alle betrekkingen daaraan door beproefde krachten vervuld en voor geene, zoo er al een openviel, zou zij de bevoegdheid hebben gehad.

En nu schreven zij haar: „Kom bij óns, Charlotte. Jij bent degene, die wij noodig hebben. Je bezit geen acten, maar wij zoeken sinds lang een beschaafde jonge vrouw, om met onze grootere meisjes, die nog maar wat aanvullingslessen volgen, om te gaan, en administratief werk te doen. Wij zelf beginnen op jaren te komen, de drukte vermoeit ons vaak; wij hebben behoefte aan een steun naast ons. Je kunt geheel onafhankelijk blijven. Kom van negen tot vieren, de schooluren van je jongen, aan het instituut; het tweede dejeuner kan Etienne bij ons gebruiken. Leef verder op je zelf. Wij kunnen je achttienhonderd francs per jaar geven."

— „Jeanne," zei madame Lourty, ,,voila le miracle!

Toen zij haar den brief had voorgelezen, stonden

Jeanne's oogen vol tintelende tranen. Ze zei eerst niets.

— „Ik ben zoo blij, ik ben zoo blij, Madame..." kwam ze dan met een zweverige stem en begon opeens te huilen. Maar ze wou het niet, lachte, kon het niet laten; als ze dan toch, met een rukje van wil, haar tranen droogde, werd haar gezicht als stralende van diepe vreugde.

„Ik ben iederen morgen om vijf uur in St.

Jacques du Haut-Pas voor u gaan bidden... ik heb zoo gebeden!... ik vertrouwde zoo, dat er uitkomst op handen was, en het kwam maar niet..."

— „Achttienhonderd francs!" zei ze dan opgetogen.

Sluiten