Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

karmozijn-zijden blouse, had even een spotprettig triompheeren in haar sterke bruine oogen. Dan, toekijkend, verzachtte haar gelaat.

— „Dit is madame Lourty ?" vroeg zij.

En als Jeanne knikte, zei ze weer:

— „Een lief gezicht."

Jeanne zou dat zeggen nooit vergeten en er madame Dutoit altijd dankbaar voor gezind blijven.

En wat verwonderd, als vragend den uitleg der woorden, die zij sprak, las madame Dutoit:

„...une sceur et une amie, mais plus encore..."

Met haar beide bevende handen drong Jeanne het albumpje uit de vingers, die het hielden, en zonder een woord, langzaam, met een snik, die zaligheid was, ging zij het „magasin" weer uit naar haar keuken.

Toen zij tegen elven nog even naar boven sloop, was madame Lourty al vertrokken. Juist kwam de conciergevrouw met den behanger de trap op voor de „remise è neuf," die de nieuwe huurders als voorwaarde hadden gesteld.

III.

— „Emile," zei madame Carpentier opgewonden, zoodra haar man dien middag, even na twaalven, de loge binnenkwam: — „Emile, madame Dutoit gaat weg!"

— „Fichtre de..." Carpentier bleef steken in zijn uitroep, — „comment? comment?" vroeg hij dan met een dwaze vervoering. Maar Hortense trok nijdig de schouders op:

— „Madame la baronne heeft straks bij 't huurbetalen haar congé gegeven," zei ze vinnig.

En vóór op een stoel bij de tafel neergevallen,

Sluiten