Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hortense toegeschoten zou zijn en den gek gevangen nam... Dan zou er wat anders in de kranten hebben gestaan dan nu dat onnoozele half verkeerde berichtje in de Patrie: „Un fou Place de 1'Observatoire," een berichtje van vijf regels, met hun naam er niet eens in! — Hij zag al de courant, met „en manchette" de misdadig vuil-zwarte letters: „Le drame de la Rue Barral," en daaronder, iets kleiner, maar nog erger, want dieper in het drama doordringend: „L'Héroisme d'un Concierge."

— Jammer;... ja, ze waren er nog genadig afgekomen.. .

— En Legüenne!... en Gabrielle met 'r proces...! Hortense en hij hadden hun plicht gedaan, ze hadden haar af willen houden van haar Sénégal, maar toen ze dan toch gaan wou, des te beter! Alleen, ze hadden wel gemak van het mensch... en nu Antoinette heen was gegaan... Enfin, een rotte plek minder, dat was óók iets. Want Legüenne zelf, een individu, dat je in dronkemans-partijen sleepte, als 't hem gebeurd was van 't winter, die hoorde hier niet.

— Vier gezwellen uitgesneden... en toch...!

Met een stroef scharnier-knarsje en een even glasrinkelen klikte het loketje in de logedeur open, de sénateur bukte zijn breed rood gezicht voor de opening, vroeg of er ook brieven voor hem waren.

Carpentier, gedienstig, rees dadelijk overeind, stapte naar het bed, waar over de kanten sprei de bestellingen van de twaalf-uurs-post gerangschikt lagen...

— „Alleen een courant, monsieur le Sénateur," zei hij onderdanig en als zich verontschuldigend. Met een buiging en een minzamen lach reikte hij door de kleine glasopening het drukwerk over. De

Sluiten