Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheikunde en alles op de ho°gte die kond^ ze gerust laten betijen... overigens, hij zou in meeren of acethyleengas-stoken ooit gevaar op leverde... en toen had hij nog gepraat van adagio en piano, pianissimo... 'tWas bedroevend geweest,

vond Carpentier. . v,xh

_ En hij zou er wéér over moeten beginnen, ha

't willen doen dien middag, maar Reuilly het hem nooit uitspreken... Voor een dag of tien komt madame Gros, spinnig, en vraagt wat dat voo stank was op den overloop... hi, was gaanju.k n en jawel, het kwam bij Valency uit... een lucht als van tien „aisances"... het acethyleengas, dat qeen kwaad kon!... Enfin, Reuilly moest tweten, als 'taan hèm gelegen had, was Valency er onmiddellijk uitgegaan... Hij zou 't ventje i aeval in de gaten houden!

-En dan de derde bezwaarlijkheid... een grooter tegenvaller had hij in al zijn concierge-jaren nog niet beleefd. Toen van het appartement opdevierde de zegels eindelijk waren afgenomen, de boeken verhuisd, en Antoinette, den achtsten j pri ,

haar meubeltjes was vertrokken, had hij dadehj de leeggekomen ruimte kunnen verhuren aan een zeer deftige en vriendelijk uitziende oude weduwe die haar adres opgaf bij haar broeder, een majoor 'L L artillerie, .n die tnadetnoi-ll.

altham bij naam, .eheen te ltennen. H.) was bt.on e in zijn nopjes geweest met dat buitenkansje. Maar den volgenden morgen kwam een jonge vrouw uit le cent-seize» bij Hortense een praatje aan het raam ^k^-zoo prettig voor haar en voor de kinderen, dat ze haar moeder nu zoo vlak bij hen kregen^ de kleinen verheugden zich al zoo op de bezoekjes, iederen dag, zij waren dol op hun grootmoeder...

Sluiten