Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXL

De kinderen. Wij belanden in een rf.ndez-vous.

Het werd eea ^onderling schuw leven die eerste week op de Ruysdaelkade. De „man" was in de stad, de-man-van -het-kontrakt, de maatschappelijke man, de eigenaar. Georgine had hem op de tram zien staan. Ze was er zeker van. Als maar e\ en gescheld werd, schoof zij geagiteerd naar de neerhangende, tulle gordijnen, luisterde angstig aan de kamerdeur om 't stemgeluid te herkennen. Het „huis" was op haar hand. Wij hadden de voorkamer éénhoog. De achterkamer, dito, werd door de ouwe vriendin van schoonmama, juffrouw Perron, bewoond. Op de gedrukte omslagen van een artistenblaadje waarop zij geabonneerd was, stond Madame Yeuve Perron. Zij verhuurde kamers aan „artisten", zag er uit als een net burgervrouwtje, klein, mager, zwart, met de levendigheid eener frangaise die veel'van de wereld gezien heeft. Haar eene dochter Amélie, zwaar teringachtig, werd geminteneerd door 'n tabaksmakelaar, de andere dochter Sophie was „op kamers gezet" door 'n rijken assuradeur. Charles, de zoon, een bleeke jongen van 'n jaar of twintig, reisde in toiletartikelen. Meest zat hij bij mama thuis, lui, geld-leenend van zijn zusters Amélie en Sophie. Madame \ euve Perron kreeg van de twee dochters samen vier gulden per week, waarmee ze haar huur kon betalen. Meer „deden" de dochters er niet aan. Kwam Amélietje bij mama eten, wat ze meestal dee als de tabaksmakelaar op reis was, dan droeg ze een kwartje

bij voor 't dinér.

„Ze stinke van gierigheid," zei Madame Veuve Perron in ver-

Sluiten