Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

variétés", die eerst kort geleden hun intocht hadden gedaan. Elise had echter weinig behagen in dergelijke voorstellingen, zoomin als in den eigenlijken stadsschouwburg. Haar zin ging naar iets hoogers en verheffenders uit: zij dweepte met muziek.

„Hoe prachtig heeft Döhler gespeeld 1" zeide zij op een avond, toen zij met Frans te huis was gekomen. „Zijne vingers gleden over de toetsen, zonder dat men er oog op kon houden. Hoe schoon was zijn voordracht van „La plainte d'une mère"! Vond je dat niet?"

Frans wist het antwoord niet te vinden.

„Was het niet roerend?" ging zij voort. „Mij dunkt, elke toon drukte de klacht der moeder levendig uit. Ik ben er bewogen van geworden."

Haar man had zich wel niet verveeld zooals in de kerk, maar toch weinig van de uitvoering begrepen Hij had zich niet de moeite gegeven de gedachten van den componist te raden, veel minder ze te volgen, 't Eenige, wat zijn aandacht trok, was de telkens wederkeerende klaagtoon die 't geheele muziekstuk doorliep, en die hij wel aandoenlijk, maar toch onnatuurlijk vond. Ten slotte had hij zich in den geest binnen den salonvleugel verplaatst en zich verlustigd aan het mechanisme daarvan.

Evenzoo ging het hem, wanneer Elise zich voor hare piano plaatste.

„Frans," zeide zij, „zie, de boekverkooper heeft mij „Die Zauberflöte" ter bezichtiging toegezonden. Mag ik je eens iets van dat heerlijke gewrocht van Mozart doen hooren? Ik zal mijn best doen, al gaat het nog niet zoo vlug, als ik wensch."

En zonder zijn antwoord af te wachten begon zij, en speelde door, totdat zij eindelijk een oogenblik ophield en haren man, die achter haar stond, haastig toefluisterde:

„Hoor nu goed toe. Thans komt het schoone lied van de „Königin der Nacht":

„Zum Leiden bin ich auserkoren."

Zij speelde en genoot onuitsprekelijk in deze prachtige compositie.

En Frans?

„Die Königin der Nacht" had hem niet geroerd door haar lied. Daar het deksel van de piano omhoogstond, was het mechaniek voor hem zichtbaar geworden, en nu had hij zich beziggehouden met het spel der hamertjes, die de snaren deden trillen, na te gaan. Zou hij er niet iets op kunnen vinden om het mechanisme öf te vereenvoudigen, bi den toon sterker te doen worden?

En met deze gedachten vervuld, zette hij zich op een stoel, liet het hoofd op de vlakke hand rusten en verplaatste zich met piano en hamertjes en snaren in zijne werkplaats.

De laatste tonen waren weggesmolten, en toen Elise, in verruk-

Sluiten