Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Slechts éénmaal in die vier jaren was hare liefde aan 't wankelen geweest; slechts éénmaal, en dan nog wel gedurende een paar seconden.

Op zekeren middag verwachtte zij haren man. Hij had haar doen weten, dat er in zijn atelier aan de fabriek een kleine vertimmering moest plaats hebben en hij om die reden op ongewonen tijd te huis zou komen en daar zijn arbeid voortzetten. Nu wilde Elise hem eens bij zijn komst verrassen. De kleine Felix was juist ongeveer een jaar oud, had reeds een paar malen duidelijk „pappa" gezegd, en — wat 't verblijdendst voor hem moest zijn — het kind had dien morgen voor 't eerst op zijn voetjes gestaan —gestaan, zonder zich aan moeders jurk, hand of stoel vast te houden. Nog meer, hij had geloopen van de tafel naar de deur, had zich daar wel laten vallen, maar toen zij hem optilde, was hij opnieuw gaan loopen. 't Ging nog wel zeer waggelend en wankelend, en zij volgde zijne schreden met uitgebreide armen, om hem te hulp te schieten, maar toch, de kleine bereikte de deur of stoel of piano of tafel, zonder te vallen en zich te stooten. 't Was voor haar een kostelijk tooneeltje, de eerste schreden van haren lieveling na te gaan, en telkens lachte zij, wanneer Felix, tevreden over zijne pogingen, haar glimlachend aanzag. Dan nam zij hem op hare armen, kuste zijne blozende wangen en danste met hem de kamer rond.

Frans wist het nog niet, dat zijn zoon reeds zoo vlug op de voetjes was. Elise had er hem wel op voorbereid, en hij verheugde er zich over, maar zij dacht niet, dat het reeds zoo spoedig geschieden zou.

En nu wilde zij hem daarmede verrassen.

Hanne moest op den uitkijk staan, om haar te waarschuwen wanneer mijnheer kwam, en op een gegeven teeken zou zij zich midden in de kamer plaatsen. Zoodra dan de deur openging, zou zij Felix, dien zij vóór zich had staan en wiens blond kopje tot aan hare knieën reikte, loslaten. De kleine zou dan op zijn vader toeloopen en.... hoe zou hij dan verrast worden, als hij de eerste schreden van zijn zoontje zagl

Daar kwam Frans aan.

„Felix," fluisterde Elise den kleinen jongen toe, „daar komt pa. Loop nu naar de deur.... Zoo! Laat ma's hand los! Goed zoo! Daar is pa! Loop nu!"

De deur werd geopend en.... haastig kwam Frans binnen. Hij bleef wel een oogenblik, als verrast, staan, toen hij zijn balanceerend kind zag, maar hield er zich niet lang bij op, legde snel de hand slreelende op 't hoofd van den kleine en zei op een toon, die geen tegenspraak duldde:

„Elise, ik heb geen tijd. Ik moet naar boven en in mijne werkkamer teekenen en berekenen. Mij is opgedragen een nieuwe soort

Sluiten