Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij hoorde den brenger zeggen tot de dienstbode: .Compliment van den notaris en hier was een brief voor mijnheer Prins."

Dat was geen goed voorteeken.

Waarom had mevrouw Oker den brief niet rechtstreeks aan hem gezonden ? Waarom niet door tusschenkomst van den heer Hulsting, en waarom door den notaris ?

O, hij begreep het al. De hoop begon weer op te flikkeren. Mevrouw Oker had immers geschreven, dat zij hare financiën wilde regelen, en gewis — neen, het kon niet anders — had zij nu den notaris opgedragen, hem het verlangde geld te doen geworden.

Er kwam een lach op zijn vuurrood gelaat. De fletse blik der oogen verdween. O, hij zou gered worden, en dan.... dan zou hij triomfeeren over zijn vrouw en aan alle schuldeischers den mond stoppen.

Dit alles werd overlegd met de snelheid der gedachten, die een zonnestelsel doorvliegen. Een enkele oogopslag was voldoende om hem te overtuigen, dat zijn vrouw al zijne bewegingen bespiedde. Maar dat hinderde hem thans niet. Hij zou haar spoedig lachend aanzien en wel een uitvlucht vinden op hare bedenkingen.

Hij opende den brief en las na een korte inleiding de volgende woorden: „Na rijp beraad ben ik tot het besluit gekomen, aan uw verzoek niet te voldoen en voorts alle connectiën en correspondentiën met u af te breken."

De brief gleed hem uit de handen. Als een zinnelooze staarde hij een paar seconden voor zich uit, slaakte toen een kreet, die hartverscheurend was, zakte ineen en viel van zijn stoel op den grond.

Mevrouw Prins was opgesprongen en schoot met de beide kinderen haar man te hulp. Zij hielpen hem op een stoel, maar hij gaf geen ander levensteeken dan een krampachtig optrekken der gelaatsspieren.

Hij was door een beroerte getroffen, en voordat er nog geneeskundige hulp kon verschijnen, stonden zijne vrouw, kinderen en dienstboden voor een lijk.

Sluiten