Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'tgeen haar, nu Frans ziek en buiten betrekking was, zeer te stade kwam. Zij aanvaardde deze nalatenschap dan ook met dankbaarheid. Maar had zij ze niet verkregen, of ware ze zoo gering geweest dat zij er niet van had kunnen bestaan, zij zou er geenszins bedroefd of verlegen om geworden zijn. Haar zou nooit iets ontbreken. Dat hield zij vast. 't Is wel zeer bedroevend voor een vrouw, een man te bezitten, die machteloos is om zijn brood te verdienen; maar zoo zij hem liefheeft als haar eigen, weet zij in beider behoeften te voorzien. Zij helpt hem dan door zich zelve.

Maanden waren er reeds voorbijgegaan sinds Frans huiswaarts was gekeerd, en nog altijd lag hij op 't ziekbed, bijna niet in staat zich op te richten. De geneesheer, die af en toe kwam en hem onderzocht, was van gevoelen, dat zijn einde spoedig daar zou zijn, en daar Elise dit ook inzag, beijverde zij zich des te meer, hem op te beuren, zijn geloof op te wekken en het te richten op den Heiland.

Zij had op zekeren dag lang met hem gesproken over Gods leiding met Zijne menschenkinderen. Hij had alles zwijgend aangehoord. Toch kon Elise merken, dat er iets in hem gaande was; althans, er kwam een trillende beweging op zijn gelaat en een diepe zucht ontvlood zijn borst. Maar meer dan ook niet. Zij kon ook bijna niet meer verwachten, daar zijn geestvermogens steeds zwakker waren geworden. Met onuitputtelijk geduld bleef zij hem verzorgen, fluisterde hem nu en dan een goed woord in, en toen zij zijne lippen zag bewegen, boog zij zich over hem heen om iets op te vangen; maar zij kon niets verstaan en.... zachtjes ontsliep hij.

Elise was weduwe geworden.

Haar huwelijk was niet gelukkig geweest. Wat zij weleer voor geluk had aangezien, was niets meer dan een zeepbel, die barstte, toen de samenhoudende kracht begon te verminderen. Er had nooit eenheid van geest tusschen haar en Frans bestaan; zij hadden nooit denzelfden weg bewandeld, en allerminst een weg, die tot God leidt.

Alle vrucht heeft een wortel, die soms diep in den grond ligt. Elise moest bij nauwkeurig onderzoek erkennen, dat zij bij hare keus van Frans niet geleid was geworden door de Goddelijke liefde. Indien deze ontbreekt, komen er geen edele vruchten, maar distelen en doornen te voorschijn.

De smart hierover moest zij nu dragen, hoewel zij daarbij niet zonder vertroosting was. Wat haar echter de meeste droefheid baarde, was, dat Frans tot zijn einde toe onverschillig was gebleven voor de hoogste belangen. Hoe geheel anders zou zijn leven geweest zijn, zoo hij geluisterd had naar haar opwekkend woord en de vermaning van dezen of genen vriend! Dan zou hij kracht ontvangen hebben in de ure der verzoeking, weerstand hebben geboden aan opkomende

Sluiten