Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij andermaal hare genegenheid, hare liefde opwekken? Wilde hij haar door dit zoo zinrijk geschenk indachtig maken aan de woorden, die hij haar bij het afscheid onder den beukeboom gezegd had: dat hij haar vriend zou blijven en haar nooit vergeten zou?

Al deze vragen zweefden haar op de lippen, en met kloppend hart las zij nog eenmaal, ja meermalen, het versje over, dat zijne hand in het album had geschreven.

Maar... zij moest zich haasten.

Kleine Mina werd ongeduldig, en kon niet begrijpen, waarom mama niet voortging met pakken. Ook Hanne had reeds nu en dan om een hoekje gekeken, of mevrouw nog niet gereed was, want er werd bezoek verwacht en vóór dien tijd moest alles gereed zijn.

Juffrouw Krimpen hadk haar bezoek aangekondigd en zou thee komen drinken; maar ditmaal niet als de eenzame juffrouw. Sedert een half jaar getrouwd met den inspecteur, was zij dus ook van naam veranderd, en opdat ieder zou weten, dat haar wensch vervuld was, had zij op hare visitekaartjes doen drukken: „ Mevrouw C. Bousum, geboren Krimpen.*

Op het bepaalde uur kwam zij dan ook met haar man. Zij was dezelfde gebleven in hare beweeglijkheid en in haar spreken zonder nadenken. Evenals weleer had zij, voordat het haar gelukte op haar stoel plaats te nemen, zooveel te schikken en te plooien aan japon, doekjes en vooral aan hare krullen, dat Elise, hoezeer ook aan die manieren gewoon, toch moeite had om haar lach in te houden. Haar man maakte niet zooveel omslag. Hij was stiller van aard, bescheiden, een weinig stijf, ernstig, hoewel voorkomend en beleefd.

Elise had dadelijk opgemerkt, dat mevrouw Bousum een weinig hinkte, en daar haar dit vreemd voorkwam, vroeg zij, of haar iets aan den voet deerde.

„Maar mijn lieve mevrouw," riep de gevraagde uit, ,weet u dan niet, wat mij overkomen is? O, 't was een naar geval, 'k Zal het u vertellen. Als mijn broer Daniël nog leefde, zou hij zeker zeggen: 't Is niet om te vergeten."

„Een kopje thee? Met suiker en melk?' vroeg Elise onderwijl.

„Zeer gaarne. Bousum, je drinkt immers ook?... Maar met veel melk, mevrouw, en geen suiker; mijn man houdt er niet van. Ik des te meer. Waarvoor is anders de suiker? Doch om op mijn vertelling terug te komen. U moet weten, dat ik op een avond geheel alleen te huis was. Bousum moest een bestuursvergadering bijwonen van de Vrienden Israëls en onze meid had boodschappen te doen. Ik was dus alleen. Nu, dat alleenzitten kende ik nog van vroeger, zoodat het mij niet verveelde, te meer daar Bousum beloofd

had spoedig te huis te komen. Daar het al tegen tien uur liep

Bousum, wil je niet nog wat melk hebben in de thee?.... Niet?

Sluiten