Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den ligt, en hoever mijne rede blijft beneden de waardigheid van de dingen, die ik bespreek.

Doch dewijl ik deze dingen elders bij meer geschikte gelegenheden afzonderlijk heb behandeld, wel is waar niet met dien luister, dien ze verdienen, maar toch meer volledig en uitvoerig, zoo stel ik mij thans tevreden met eene herinnering aan de vrome lezers. Deze betreft het groote voordeel, dat zij zullen verkrijgen, als zij het voorbeeld der oude kerk, gelijk dat door Mozes is geteekend, voorzichtiglijk tot hun gebruik leeren aanwenden. Ongetwijfeld heeft God ons met de heilige aartsvaderen vereenigd in de hoop op dezelfde erfenis, opdat wij den afstand der tijden, die ons van elkander scheidt, zouden overzien, en met onderlinge overeenstemming van geloof en lijdzaamheid denzelfden strijd zouden aanbinden. Te verachtelijker zijn daarom de onruststokers, die, met ik weet niet welken woedenden ijver bezield, de toch reeds meer dan genoegzaam verstrooide kerk van onze tijden, nog onophoudelijk trachten uiteen te rukken. Ik spreek niet van openlijke vijanden, die met alle kracht al, wat vroom heet, zoeken te verdelgen en hunne nagedachtenis zoeken uit te wisschen. Ik bedoel zekere lastige Evangeliebelijders, die niet alleen gedurig nieuwe stof voorhanden hebben, om verdeeldheid te wekken, maar ook met hun onrust den vrede verstoren, dien vrome en bekwame menschen zoo gaarne zoeken aan te kweeken. Wij zien, dat onder de Papisten, hoezeer zij in andere zaken onderling eenen doodelijken strijd voeren, toch eene schandelijke samenspanning tegen het Evangelie blijft bestaan. Ik behoef niet te zeggen, hoe klein, vergeleken bij hun groot aantal (Papisten nl.), het getal is dergenen, die de zuivere leer van Christus houden. En toch duiken uit ons midden drieste schrijvers op, die niet alleen het licht der gezonde leer door nevelen van dwaling verduisteren, of door hunne droomerijen de eenvoudigen en minder geoefenden verblinden, maar ook zich veroorlooven den geheelen godsdienst om te keeren door hunnen goddeloozen twijfel. Want door hunne bedorvene scherts en spitsvondigheden toonen zij echte volgelingen van Socrates te zijn. Geene grondstelling juichen zij meer toe, dan vrijheid van geloof. Aldus hebben zij vrijheid, door aan alles te twijfelen, de Schrift gelijk eene wassen neus (zooals men dat noemt) te verdraaien. Daarom zullen zij, die, door deze nieuwe school verlokt, met deze twijfelachtige bespiegelingen ingenomen

Sluiten