Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dc toppen der bergen boven het water zijn gaan uitsteken. Wat den naam Ararat betreft, ga ik mede met het algemeen gevoelen. Ik begrijp dan ook niet, waarom enkelen ontkennen, dat dit Armenië is, dat de hoogste bergen heeft, volgens het eenparig getuigenis der oude schrijvers. De Chaldeeuwsche uitlegger duidt de plaats nog nader aan als het gebergte Cardu, dat anderen de Cardenen noemen. Of het waar is, wat Josephus verhaalt, dat de overblijfselen der ark te zijner tijd daa r gevonden werden, en Hieronymus zegt, dat er ook in zijnen tijd nog overblijfselen waren, laat ik in het midden.

6. Ten einde van veertig dagen. Hieruit kan men opmaken ; met hoe groote bezorgdheid het gemoed van den heiligen man vervuld is geweest. Toen hij bemerkte, dat de ark op eene vaste plaats bleef zitten, durfde hij niet voor den veertigsten dag het venster te openen. Hij lag wel niet half dood in de ark, maar het verschrikkelijk toonbeeld van Gods straf had hem met zoo groote vrees en droefheid vervuld, dat hij zonder eenigberaad stil in de schuilplaats zijner ark bleef zitten. Eindelijk zendt hij eene raaf uit, om eene meer zeker bewijs te krijgen van het opdrogen der aarde. Maar de raaf, niets ziende dan stinkende moerassen, vloog een oogenblik in het rond en zocht terstond zijn verblijf weer op. Zonder twijfel koos Noach met opzet een raaf, omdat hij wist dat deze door de lucht van lijken kon verlokt worden om lang uit te blijven, als de aarde reeds voor dieren toegankelijk was; maar de raaf fladderde rond en bleef niet lang weg. Ik sta er verwonderd over, hoe de ontkenning, die in den Hebreeuwschen tekst van Mozes niet wordt gevonden, in de Grieksche en Latijnsche vertaling is ingeslopen, waardoor de geheele zin verandert. Want daardoor is de fabel ontstaan, dat de raaf door het vinden van aas uitbleef en zijnen gastheer vergat. Later is men dwaze allegoriën gaan zoeken, die de menschelijke nieuwsgierigheid zoo gaarne verzint. Op eene raaf, die eerst werd uitgelaten is eene duif gevolgd, die terugvloog in de ark, en een olijftak in haren bek meebracht. Bij de derde reis bleef zij als eene vrijgelatene de vrije lucht en de vrije aarde genieten.

Sommigen zien iets bijzonders in den olijftak, omdat ze bij de ouden een teeken des vredes was, gelijk de laurier dat der overwinning. Doch ik houd het er meer voor, dat de Heere, wijl de olijfboom niet op de bergen groeit, en geen

Sluiten