Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dit objectieve strafrecht wijst in de allervoornaamste plaats aan, welke handelingen verboden ot' geboden zijn onder bedreiging van straf, m. a. w. het houdt de normen in, op welker overtreding straf is gesteld, en bepaalt de daarop gestelde straffen. Zulk eene normsovertreding, waarop straf is bedreigd, noemen wij delict. ')

Men lette er wel op, dat derhalve dient te worden bepaald:

1e de norm, dan wel de handeling of het verzuim, waardoor eene norm overtreden wordt;

2e de op de normsovertreding gestelde straf.

Een van de hoofdregelen, waarop het strafrecht van beschaafde staten rust, luidt: „geen feit is strafbaar dan uit kracht van eene daaraan voorafgegane wettelijke strafbepaling." 2) Welk doen of laten een delict vormt, en welke straf daarop is bedreigd, moet m. a. w. steeds blijken uit eene wettelijke bepaling, d. w. z. uit eene bepaling, vastgesteld dooi' eene autoriteit, die bevoegd is, om eigenmachtig algemeen bindende bepalingen te maken. 3)

Eene handeling, hoe onzedelijk zij ook moge zijn, is derhalve niet strafbaar, tenware zij bij wettelijke bepaling strafbaar is gesteld.

Daar wij delicten, normen en strafbepalingen in tallooze verordeningen van verschillenden aard aantreffen, is het tot goed begrip der zaak noodig, in het kort na te gaan, welke autoriteiten in Nederlandsch-Indie wetgevende bevoegdheid hebben, en op welke wijze de verschillende verordeningen moeten worden bestudeerd.

') De bestaande wettelijke bepalingen spreken van „misdrijven en overtredingen", d. z. de benamingen der 2 soorten, waarin de delicten onderscheiden worden. Dikwijls spreken zij ook eenvoudig van ,,het feit", en bedoelen daarmee het strafbare feit, liet delict. Het Ontw. neemt den term „strafbaar feit" aan; zuiver taalkundig zou men moeten spreken van „strafwaardig feit."

2) Zóó is deze regel uitgedrukt in art. 1. Ie lid Ned. Stwb„ aldus onveranderd overgenomen in a. 1 Swb. Eur. (nieuw, Stbl. 1898 no. 175), en in hetzelfde art. van het Ontwerp nieuw Stwb. Inl.

De latijnsche rechtsregel luidt: „Nullum delictum, nulia poena sine praevia lege poenali."

Verg. art. 88 R.R. en art. 26 A. B. [poena = straf in de wet vindt meu wel eens de uitdrukking „op poene van"—; sine = zonder; praevia = voorafgaand; lege = verbogen vorm van lex, wet].

') Onder „wettelijke bepaling" zou men letterlijk slechts eene door rijks wetgever gemaakte bepaling moeten verstaan. Men gebruikt het woordje „wettelijk" veelal echter in ruimeren zin, nl. indien van „algemeen bindend."

Verg. de volgende §.

Sluiten