Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK IV.

Over delicten in het algemeen. — De voornaamste onderscheidingen der delicten.

§59. Aigameene Delict ') noemt men elke overtreding van eene rechtsnorm,

Opmerkingen. welke aan een rnensch kan worden toegerekend' en waarop straf' Oualificatie. ele- . , , . 7 M is bedreu/a.

menten v. h. delict. *' i . ,

Daar eene norm bestaat in een verbods- ot gebodsbepalmg, wordt een delict steeds gevormd door een doen van hetgeen verboden, ot' een laten van hetgeen geboden is. Om beide begrippen in één woord te kunnen omvatten, gebruiken wij de uitdrukking „gedraging," waar niet speciaal eene handeling, ot' speciaal een laten bedoeld wordt.

Onder delict verstaat men zoowel de strafbare normsovertreding, zooals zij in werkelijkheid geschiedt, als die, zooals zij in eene wettelijke bepaling is omschreven. Wanneer A opzettelijk een doodelijken krissteek toebrengt aan B, of dezen opzettelijk worgt, of ophangt enz. heeft A in al die gevallen het delict „doodslag" gepleegd. Wanneer wij in de wet lezen:

') Het Ontwei']) spreekt van ,,strafbaar feit." Deze, uitdrukking'is minder gelukkig' gekozen; niet zoozeer om liet woordje „strafbaar", hetwelk in het spraakgebruik toch ook de heteekenis heeft van: „waarvoor gestraft kan worden", als om liet woordje feit. Immers, dit laatste geeft een gebeurtenis of toestand te kennen, van welken aard ook; maar in „strafbaar feit" wil men er een gebeurtenis van zeer bijzonderen aard mee uitdrukken nl. vormende eene toerekenbare normouertredin;/. Zulk eene normovertreding' nu bestaat niet enkel uit bloote feiten; bovendien wordt het „strafbare feit" dikwijls door meer dan één feit (in den dagelijksehen zin van het woord) gevormd, zoodat daardoor verwarring kan ontstaan. Wij gebruiken daarom liever het vreemde woord delict, dat ook om zijne kortheid de voorkeur verdient.

Sluiten