Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uit bovenstaande voorbeelden blijkt, dat de omstandigheden, waarvan de graad der schuld (culpa) afhankelijk is, van zeer verschillenden aard kunnen zijn. De zwaarte der schuld kan zelfs zóó aanzienlijk zijn, dat men in twijfel verkeert, of men met culpa dan wel met dolus te doen heeft. Dit wordt ons duidelijk, indien wij ons de vereischten voor beide begrippen, in de vorige § aangegeven, goed voor den geest stellen. Voor clolus wordt nl. vereischt dat de dader zich zijne gedraging voorstelt als de meent geschikte ter bereiking van een bepaald voorzien gevolg; indien men zich dat gevolg uitsluitend als mogelijk voorstelt, zoo hebben we met culpa te doen. In de practijk nu is het wel eens lastig, om de juiste grens te trekken tusschen beide voorstellingen, daar het begrip „mogelijk" zeer rekbaar is, en zoowel de geringste, als de grootste kans in zich sluit, indien slechts absolute zekerheid is uitgesloten. Waar dus zéér groote kans voor het intreden van eenig gevolg aanwezig is, komt liet verschil tusschen culpa en dolus slechts neer op de vraag, of de handelende persoon zich zijne gedraging al dan niet als de, in de gegeven omstandigheden, doelmatigste heeft voorgesteld.

Stel bv. eens, dat bovenbedoelde heelkundige een doodsvijand behandelde met verroeste instrumenten, na eene lijkschouwing te hebben verricht, zonder vooraf zijne handen te hebben gewasschen. In dit geval zou de rechter met gerust geweten opzet kunnen aannemen.

Bovenstaande opmerkingen hebben slechts eene praktische beteekenis en betreffen grootendeels de kwestie van het bewijs van opzet. Theoretisch is de grens tusschen dolus en culpa vrij scherp te trekken.

a 81

politie a Wj ^at de allerlichtste graad van culpa voor de strafbaarheid "erorrii6" f'soale onvoldoende is, lijdt uitzondering ten aanzien van politie-, en

dingen, - .

Rechtelijke "scale overtredingen. Daarbij toch neemt men gewoonlijk aan, "o'antwoordeiijk- dat door het enkele materieele feit voldoende het sehuldverband !v',d V00r 'lnde- wordt aangetoond. Zoo bv. is het laten losloopen buiten het Sc/iuld. woonerf van een hond zonder muilkorf, wanneer dit door het hoofd van plaatselijk bestuur verboden is, strafbaar gesteld bij >Sbl. 1906 no. 181. Wordt nu een hond op den openbaren weg zonder muilkorf aangetroffen, zoo is dit feit op zich zelf voldoende om

Sluiten