Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

object te doen. Maar dan zou men ook t. a. v. een dood menseh deze redeneering moeten volgen: een menseh is in het algemeen een deugdelijk object om er een moord op te plegen, alleen de omstandigheid dat hij toevallig dood is, maakt hem

daartoe ongeschikt!

De leer der object!visten is echter in Indië de gangbaie. In Europa, vooral in Dnitschland, neigt men steeds meer tot de subjectieve theorie. Het hoogste Duitsche gerechtshof oordeelde iemand schuldig aan strafbare poging tot afdrijving, die aan eene niet-zwangere vrouw een niet tot afdrijving geschikt middel toediende met de bedoeling om afdrijving te veroorzaken (dus een geval van z.g.n. absolute ondeugdelijkheid van middel, zoowel als van object). In ons parlement werd meermalen er op aangedrongen, de poging zoodanig te omschrijven, dat daaruit de subjectieve theorie ondubbelzinnig zou blijken; wellicht komt eene wijziging in dien zin dus vroeg ot laat tot stand.

Intusschen, ook de subjectieve theorie zou, in alle consequenties toegepast, tot hardheid leiden. Zoo zou men bv. iemand, die door een of andere onschuldige tooverij een ander tracht te dooden, wegens poging tot moord moeten stratien. Dit zou wel wat hard zijn, ofschoon niet onrechtvaardig. Men bedenke, dat de onschuldigst uitziende tooverij op domme, bijgeloovige mensehen, zooals de meeste desalieden zijn, door suggestie zeer nadèelig, zelfs doodelijk kan werken. De strafwetgever trachte bij eene nieuwe regeling van strafbare poging, eene formuleering te vinden, waardoor hardheid en onbillijkheid geheel uitgesloten zullen zijn.

§126. Enkeleon- De strafrechtswetenschap onderscheidt de poging in voleinderscheidingen van dic/de en geschovste poging. 1 oleindigd noemt zij de po0ing, pogmg.— Pogings a|g :<je. dader zijnerzijds al het mogelijke gedaan heeft, om zijn handelingen ais migdadig voornemen te verwezenlijken, maar het beoogd gevolg

delicten ^ toch LlitbIiift> bv- meu verwondt iemand met het doel, om te dooden, maar de verwonde geneest; men schiet de revolvei (geladen!) at', maar mist het doel. Waar, zooals in het laatste geval, de handeling totaal geen gevolg heeft gehad, spreekt men van een mislukt delict (délit manqué). Deze onderscheiding, waarover men het ook al niet in alle opzichten eens is, hcett echter practisch gecne beteekenis, daar de wet haar niet kent.

\

Sluiten