Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe lang nu, duurde het, eer de aarde, eens licht, langzaam verbleekende, uit de rij der lichtende wereldlichamen, in die der donkere overging? Een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Reeds Buffon trachtte er een antwoord op te vinden, door proeven met gloeiende, ijzeren kogels. Hem werd bewezen, dat hij tot veel te kleine getallen kwam en de moderne, Engelsche natuurkundige Lord Keplin, komt op verschillende gronden tot eenige millioenen jaren. Waarom niet?

Vele Christenen hebben nog altijd een bijzondere angst voor lange tijdruimten. Deze kinderen Gods en erfgenamen des eeuwigen levens, die de hoop koesteren de eeuwigheden der eeuwigheden in de oneindige hemelen der hemelen te verblijven, schrikken onaangenaam aangedaan terug, voor het machtige doen en scheppen Gods, in de aeonen der aeonen. Zij hebben van meet af een afkeer van millioenen jaren, en van millioenen mijlen in de wereldruimte. Dat alles houden zij voor een onchristelijke wereldbeschouwing van goddelooze geleerden, in plaats van zich te verheugen over de grootheid der goddelijke schepping! Mag God niet vrij beschikken over Zijn tijd en Zijn ruimte? Of willen wij voor Zijn schepping maar enkele duizenden van jaren, of enkele duizenden vierkante mijlen tot Zijn beschikking stellen? „Ik weet geen weg met deze millioenen jaren," zeide mij naïef een Christen. Dat is ook niet noodig mijn vriend! Zij zijn er niet, opdat gij er wat mee zoudt kunnen uitrichten. Laat ze maar rustig over

Sluiten