Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Rio de la Plata, onzichtbaar, onhoorbaar, onophoudelijk ten hemel stijgen, en daarboven als wateren boven het uitspansel opgezameld worden; hoe zouden zij anders kunnen afvloeien? Alle machines der wereld en alle menschen erbij zouden in honderd jaren niet uit de oceanen kunnen scheppen, wat de zon in één dag, zonder geluid, in kleine, met lucht gevulde waterbellen naar boven trekt. Daardoor ruischt de bron, murmelt de beek, vloeit de stroom en bruischt de waterval en snellen alle rivieren naar zee.

Wij weten maar weinig van deze wolkenwereld deze zee van de wateren boven. — Wij laten ze onverschillig zweven over onze hoofden, wij zien ze alleen van onderen, in verkort perspectief en hebben geen begrip van hun grootte en schoonheid. Anders staat het met den luchtschipper, die zich tot hen verheft. Menigeen kon, diep geroerd, geen woorden van bewondering vinden, vooral wanneer hij eerst door donkere wolkenlagen moest doordringen. Dan zag hij, als gedragen door een zee van witte vlokken, om zich henen aan den bijna zwart-blauwen hemel, in den heldersten zonneschijn, geweldige sneeuwgebergten van wolken zich snel verheffen; hij zag hoe zij zich opstapelden, telkens weer van vorm veranderend. Bij dit gezicht en in deze heilige stilte was het hem, als had hij de aarde reeds verlaten om in een hoogere wereld te zweven. Dat brengt de Schepper door eenige waterdroppels tot stand. Hoe groot zijn toch al Zijn werken, hoe overgiet Hij zo

Sluiten