Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeggen heeft en zich verheugt wanneer zij het rechte doet hooren.

Ilebben wij het slechts te beschouwen als Hebreeuwsche „poëzie" als wij lezen, dat eenmaal de bergen oprezen, en de zeeën — teekenend de dalen genoemd — daalden ter plaatse, die God voor hen gegrond had? .,dat de bergen beefden en rookten en versmolten als was voor het aangezicht des Heeren" ? Neen! Naarmate liet natuuronderzoek meer in de hoogte en in de diepte gaat, erkent het te beter, hoe machtig het werk is geweest van de krachten Gods, hoe ver verheven boven alle voorstellingen en droomen van aardsclie dichtkunst de tafereelen der schepping waren, zoowel op de vuuroceanen in de wereldruimte, als eenmaal op het vasteland, toen het uit de windselen der duisternis als in geboorteweeën te voorschijn trad. Toen de aardkorst zich kromde en boog, toen de eerste scheuren door de korst, die toen reeds versteend was, barstten, verhieven zich vroolijk de bergen en huppelden de heuvelen. Zelfs nu nog vertelt men hetzelfde van de groote aardbeving in Calabrië, en ooggetuigen deelen mede, dat toen in Mexico de vulkaan Jorullo op één dag zich meer dan vijfhonderd meter verhief, de aarde en de heuvelen er omheen zich verheven hebben en gezonken zijn als golven der zee. Zoo zeide Prof. Holzapfel onlangs op het congres voor natuuronderzoekers te Aken: „Door de geweldige bewegingen der aardkorst in het steenkolentijdperk, werden

Sluiten