Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Al lacht en glinstert zij nog zoo verrukkelijk in den zonneschijn en minnekoost met de steentjes aan 't strand, zoo is zij toch niet te vertrouwen; misschien komt er plotseling een aanval van woede over haar en dan wee den schipper en den visscher! De zee is een heerscheres vol luimen, genadig en onbarmhartig tegelijk; zij wil dat men haar diene met volkomen toewijding. Wanneer de zeeman, de scheepskapitein haar lang heeft bevaren en eindelijk naar rust verlangt, want de zee kent geen rust en schenkt er geen, dan kan hij toch eigenlijk niet goed van haar scheiden; hij bouwt zich zijn rustoord aan 't strand, zijn eerste gang 's morgens en zijn laatste 's avonds geldt de zee. Wie kan nagaan hoe diep berg en zee het zieleleven van den bergbewoner en den zeeman doordringt en kleurt ? Tot het meest aangrijpende wat op de aarde te zien is, behoort de tegenstelling in 't landschap van rots en zee. Ook hier doet God met de meest eenvoudige vormen wonderen, evenals Hij met een paar kleuren een wonderschoon beeld teekenen kan. Een der schoonste landschappen, die ik ooit gezien heb, bestond uit twee rechte lijnen. Links de stijle schuinte van een machtigen, grauwen, bijna gladden rotswand, die zich een paar honderd meter boven de zee verhief, en waar langs het in steen gehouwen pad opsteeg, rechts de wijde, verre horizont der zee. Aan den rots gehecht, met hun knoestige wortels als polypen, groeiden eenzame pijnboomen, wier takken en naalden zich bogen en ruischten in den sterken zeewind. Op de donkerblauwe zee ver-

Sluiten