Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij doet haar werk, klopt regelmatig voort, vraagt niet naar dag of nacht, slapen of waken, bekommert zich met om het plan of den wil van haar bezitter; zij klopt altijd maar door tot het hart bij den dood breekt en voor altijd stilstaat. Ja, zelfs wanneer het uit de borst gerukt is, moet het soms nog voortgaan te kloppen ; zoo sloeg het hart van een moordenaar op de snijtafel nog vier-en-twintig uur! Geheimzinnig raadsel!

Zou dan toch ten slotte de materialist gelijk hebben en dit hart niet anders zijn dan een mechanisch werkend stuk vleesch? Maar dan zou de taal, die zoo diep ziet en zoo juist zich uitdrukt ongelijk hebben wanneer zij op honderdvoudige wijze van dit hart getuigt, dat het wat meer en wat anders is. Hoe komt het, dat het den mensch soms zoo bang om t hart worden kan en wanneer hij zich maar eens uitspreken mag, dan wordt het hem weer licht! Waarom geeft een woord, een enkele blik zelfs, hem een steek in 't hart, en hoeveel moede en gewonde harten zijn er in de wereld! Is er teerder uitdrukking der liefde dan: mijn hart! (Wonderlijk, dat nooit iemand zijn geliefde aanspreekt als: mijn hoofd! Dat men geen hersens heeft, dat kan er nog mee door. . maar wie wil gaarne harteloos zijn!).

Vanwaar zijn deze beide polen der ziel, waarom bestaat er tusschen hen een tegenstelling, ja strijd? Bijna onwederstaanbaar jaagt het hart voort met bilden aandrang, het zou willen geven, ja zichzelf willen geven, liefhebben en haten ook : „van ganscher harte," Maar daar spreekt het verstand koel, onver-

Sluiten