Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat wij hier zijn! En gij gevoelt het knagen van de worm, die niet sterft en „een verschrikkelijke verwachting des oordeels!" „Heere. leer ons alzoo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen."

Hoe bedriegen ons toch degenen, die den dood voorstellen als het natuurlijk einde van het leven, als het doel, ons voorgesteld door een wijze, goedige, eeuwige natuur! Maakt dan hij, die daar rochelend nederligt in zwaren doodsstrijd, zich badend in doodszweet, die tevergeefs snakt naar lucht, en geen woord uitbrengen kan, — een aanblik, dien degenen die hem liefhebben, nauwelijks verdragen kunnen — den indruk van een mensch, die zijn doel heeft bereikt, van een rijpe vrucht, die vanzelf zacht en zonder geluid te geven zich losmaakt en valt?

Wanneer deze koning der verschrikking, met wien ook het kleine kind dikwijls zoolang en vertwijfeld worstelt, en voor wien zelfs het dier verschrikt terugdeinst, binnen treedt en den mensch aanziet, hoe komt het dan dat alles, het leven, de wereld, de menschen, anders gekleurd wordt, zich anders voordoet en geschat wordt op heel andere waarde?

Vanwaar komt het dat alles plotseling een andere beteekenis krijgt, ja zijn waarde gansch en al verliest? Durft gij soms aan zulk een stervende de nieuwste theorie over de bacillen, of de jongste tooneelcritiek, of het laatste beursbericht voorlezen als een normaal besluit van een leven doorgebracht in den dienst der wetenschap, der kunst, of des handels. Durft gij soms die dingen hem medegeven

Sluiten