Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE „YIH KING"

^|jjÊljiij|ÉÉ|§ ^ nYih King of, zooals het door de sinol°gÏ2 vertaald is, het ,,Boek der Transforïïm&m ma^es' 's basis eigenlijk der gansohe Chineesche filosofie, en ik durf wel zeggen ÊWretotore>rWa dat al dieper en dieper in den Geest van China doordringende, men het essentieele wezen er van eerst vindt in de ,,Yi'h King . De Chineesche autoriteiten op literair en filosofisch gebied beschouwen het dan ook als de bron, waaruit alle andere klassieken gevloeid zijn.

Zeer juist noemt Samuel Johnson de „Yih King" het boek, waarin, in symbolische voorstellingen, in een soort filosofisch Algebra, „de identiteit van het abstracte met het concrete" wordt gedetermineerd.

Ik kan in dit werk „De Geest van China", dat eenigszins populair bedoeld is, althans voor een publiek van niet-sinologen, niet eene fijn uitgesponnen, geleerde verhandeling over de „Yih King leveren, maar wèl kan ik er de hoofdgedachte van aan trachten te geven.

Ik zeide reeds dat de Chineesche wijsbegeerte zich nooit heeft vermeten, de allerhoogste Godheid te definieeren, of tot een persoonlijkheid te beperken. In de „Yih King"sche filosofie wordt dit onbeschrijfelijke, ondenkbare, voor het menschelijk begrip onbenaderbare goddelijke „primum mobile" principe aangeduid met de karakters „T'ai Kie", waarvan „Tai" beteekent: „groot, en grootsch" en „Kie" „uiterste, het uiterste van". Alzoo: „het Groote Uiterste". Het is ook wel vertaald met „het Groote Absolute", maar ik zal liever de Chineesche term „T'ai Kie" behouden, en daarbij denken aan zooiets als een abstract principe als Monade, de primordiale oorzaak van al het

Sluiten