Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In China is onder alle kunsten de schilderkunst altijd het hoogste in aanzien geweest, en zij nam de plaats in van de muziek bij ons in Europa. De wei-opgevoede Chinees was altijd min of meer schilder, zooals bij ons een welopgevoed mensch gewoonlijk piano speelt of zingt of aan andere muzikale kunst doet. Schilderingen zien was voor een Chinees wat voor ons is het gaan naar een opera of concert. Een Chinees bekijkt een oude schildering uit de Soeng-dynastie in denzelfden geest als een echte Germaan in Bayreuth naar Wagner gaat luisteren.

De Chineesche schilderkunst is eiöenliik afgeleid van

de calligrafie. Calligrafie was een schoone kunst omdat ze niet, als in t Westen, een enkele reproductie was van klanken, maar van ideeën, Chineesche schriftteekens, of zooals men ze gewoonlijk noemt: karakters, waren immers oorspronkelijk symbolisch en ideographisch, het werd zóó beschouwd dat het daarin uitgedrukte idee iets van de schoonheid in zich had van de kleine teekening, die haar voorstelde.

Daarom was een literair mensch trotsch op zijn calligrafie, en dit is nóg zoo in China. Een literair mensch is altijd óók een beetje een schilder. Schilderen was vroeger geen apart beroep, ieder ontwikkeld mensch schilderde. De hoogste beschaving werd het in China geacht de gevoelens uit te kunnen drukken zoowel in poëzie als met penseel op zijde. Teekenen werd éeleerd

zooals bij óns schrijven. Hét sohriftteeken voor teekenen, in t Chineesch ,,'hoa", in 't Japansdh ,,kaku" is 't zelfde als voor schrijven, zeide ik reeds.

De vroegste Chineesche karakters waren teekeningen van voorwerpen of voorstellingen. Dit wordt al aangeduid door het karakter voor schriftteeken: ,,wên", d.i. lijnen, omtrekken van een voorwerp. De schilderachtige

natuur van t Chineesdhe schrift eischt een lanigdurigen studie-cursus, en dezelfde fiine oefeniintf van nnd on

hand als de studie van het teekenen. Het schrijven van Chineesche karakters wordt in China bepaald

Sluiten