Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegenstelling is deze, dat voor ontheffing medewerking, althans het ontbreken van verzet van de zijde van den te ontheffen ouder of voogd vereischt is. Ontzetting kan ook tegen den zin van den ouder worden uitgesproken.

°In de derde plaats ligt een ingrijpend verschil in de wettelijke formulen, dat ontzetting alleen mogelijk is, wanneer het belang der kinderen zulks noodzakelijk vordert, terwijl voor ontheffing enkel en alleen de eisch is gesteld, dat het belang van het kind zich daartegen niet verzet. Men ziet het, verschilpunten genoeg, ook zonder dat een element van tegenstelling, dat nergens in de wet is omschreven, het schuld-element, behoeft te worden gecreëerd om niet beide instituten in elkaar te laten verloopen.

Ik moet hier trachten een veelvuldig heerschend misverstand uit den weg te ruimen, en wel, dat in de practijk veelal, ook voor ontheffing, de eisch wordt gesteld dat het betrokken kind een verwaarloosd kind zij. In het algemeen is reeds het spraakgebruik zoo gevormd, dat onder voogdijkinderen meestal enkel verwaarloosden verstaan worden, die onder de hoede eener vereeniging zijn gebracht. Zelfs in de memorie van toelichting op de novelle is dit misverstand doorgedrongen. Op de wet rust deze stelling zeker niet.

Om het rechtskarakter van ontheffing in het licht te stellen, wil ik in herinnering brengen de aanleiding, waarom naast ontzetting ook dit instituut werd in het leven geroepen. Het doel ervan was voornamelijk om een eind te maken aan den vroeger zoo veelvuldig voorkomenden misstand, dat een ouder, die vrijwillig zijn kind aan de een of andere instelling ter verpleging had gegeven, zij het met het oog op het gedrag van het kind, of om andere redenen, willekeurig het kind daarvandaan kon terughalen, ook op een tijdstip, dat dit voor de opvoeding van het kind hoogst nadeelig moest worden geacht. Jongens, lastig jn het huisgezin, of op andere wijze zich misdragende,

Sluiten