Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel geen strafrecht uit, maar wel iets dat er naar zweemt. Ieder geval van ontzetting staat niet op zich zelf, maar werkt na; in de heele buurt wordt er over gesproken, en beoordeeld, getoetst aan de zedelijke opvattingen van het gezinsleven. En, in strijd hiermee zijnde, doet men dikwijls meer kwaad dan goed. De geachte inleider noemde het voorbeeld van een zwakzinnige moeder. Ik wil daar een ander voorbeeld tegenover stellen. Dit betreft n.1. een jongen man, die korten tijd getrouwd was en toen dadelijk door zijn vrouw verlaten werd. Daarna had hij die vrouw nooit meer gezien. Toen werd echtscheiding uitgesproken na 15 jaar. Er was een kind geboren, dat naar de letter der wet op zijn naam stond. Hij wist daar echter niets van. Die man kende dat kind heelemaal niet en wist ook niet wie de vader was. Het kind moest der moeder worden afgenomen en men verlangde van den vader, dat hij de verzorging er van op zich zou nemen. Hij weigerde dit. Bij den voogdijraad werd toen de kwestie van de ontzetting aanhangig gemaakt. Daar men hier niet kon spreken van schuld of afkeuringswaardige verwaarloozing, kon men echter nu geen ontzetting uitspreken. Gelukkig is ook door den rechter zoo beslist. Het zou een verkeerden indruk vestigen, wanneer het volk ging meenen, dat in zulke gevallen nu maar ontzetting moest uitgesproken worden.

Ik zou zeggen in gevallen als deze, zal de voogdijraad bij ieder geval, dat bij hem wordt aangebracht en waar ontzetting gevraagd wordt, zich hebben af te vragen, wat is de zedelijke beteekenis van het geval en zijn sociale werking? Want daar knoop ik het geheel aan vast.

Stel, er komt bij U een grootmoeder, die zegt, ik heb een dochter, die ongelukkig getrouwd is en een kind heeft, dat kind heb ik in huis genomen en mijn man en ik verzorgen dat nu, maar het valt ons wel wat moeilijk. Nu zijn er natuurlijk omstandigheden, waar men zegt, wij komen U tegemoet, wij zullen de ontzetting aanvragen en

Sluiten