Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hinderen en hun leermeester het leven veronaangenamen. Ook is het niet schoon door allerlei, soms zeer afkeurenswaardige, middeltjes, die men in Indië „tact" noemt, de orde te moeten handhaven. Onderwijzers moeten kindervrienden zijn, maar als zij eenige jaren voor de klasse gestaan hebben, dan zijn zij het in werkelijkheid slechts bij uitzondering.

Gelukkig de man, die ondanks alles een warm hart gehouden heeft voor de kinderen en voor de levenstaak, die hij eenmaal voor de zijne heeft gekozen. Of men in Nederland wellicht „leerplicht" zal invoeren, hoeveel men in Indië ook aan 't openbaar onderwijs ten koste legge,*) de openbare school zal ons volk niet beter of gelukkiger maken, zal niet populair worden in den goeden zin van 't woord, zoolang ze niet een meer opvoedend karakter krijgt.

De onderwijzer behoort van zijn kant een achtenswaardig man te zijn, dien de kinderen zich tot voorbeeld kunnen nemen, en dan behooren ook de kinderen zich naar den onderwijzer te schikken. In Nederland is vaak het omgekeerde het geval, zegt dr. Sicherer in zijn „Plaudereien iiber Holland". De heer Roodhuijzen, die vaak artikelen over ons onderwijs leverde, erkent dit en . . . hoopt, dat het lang zoo moge blijven.

Ons onderwijs wordt, even als zoo vele andere zaken, door tijdelijke stroomingen beheerscht, waartegen niemand kan oproeien. Het ongelukkigste daarbij is, dat die stroomingen altijd tot uitersten

*) Thans reeds ver over de twee millioen op een europeesche bevolking van ongeveer 60,000 zielen.

Sluiten