Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde als inkrimpen, alleen 't woord was mooier, toen reeds heb ik een viertal hoofdartikelen geschreven, opgenomen in het Amsterdamsch Handelsblad van S Februari 1885 en volgende Zondagnummers.

Ik schreef o. m. daarin, wat mij ook nog heden voorkomt juist te zijn:

„ Maar om op die vereenvoudiging

terug te komen, al zou daardoor het onderwijs nog een graadje verder van de volmaaktheid afblijven, zoo ware dat zoo erg niet.

„Wanneer in een land een algemeene hongersnood heerscht, zende men zoo spoedig mogelijk naar alle plaatsen het noodige voedsel, zonder zich erover te bekommeren, of dit voedsel wel van de fijnste qualiteit is en door de beste koks is toebereid, men zorge voor eene voldoende hoeveelheid brood; boter en kaas mogen later volgen.

„Met andere woorden gezegd, wij zouden in Indië de oprichting wenschen van vele scholen en schooltjes, waar de Inlandsche kinderen goed konden leeren lezen, schrijven en rekenen zonder meer". Thans zou ik zeggen: plus een weinig aardrijkskunde van Ned.-Indië. „En wat achten dezen (de kinderen des lands) zich gelukkig, als zij lezen en schrijven kunnen! Vooral in de Minahassa had ik dikwijls gelegenheid dit op te merken. Kreeg men, om maar iets te noemen, schoenen thuis gebracht, zoo gebeurde het allicht, dat aan de groote schoenen een briefje was gehecht met de woorden: „Por Toean", aan de kleine: „Por Sinjo", wel niet uit vrees, dat mijnheer bij vergissing de rijglaarsjes

Sluiten