Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

INLEIDING

Tegen Kerstmis van het jaar 1914 had men gehoopt, zoowel in het Britsche Rijk als in de Vereenigde Staten, een schitterend vredefeest te kunnen vieren. De gruwelijke oorlog heeft dit verhinderd, zelfs geheel uit de gedachten gebannen, maar het heuglijk feit, dat men herdenken wilde, blijft toch bestaan. Het blijft bestaan als een unicum, als een lichtend voorbeeld tot aan het einde der dagen. Of is het ooit méér gezien in de wereldgeschiedenis, dat twee groote mogendheden, naburen te land en ter zee, honderd jaar en langer in vrede leefden, terwijl toch de geschillen en tegenstrijdige verlangens legio waren ? — De geschiedenis der diplomatieke verhoudingen tusschen Engeland en Amerika is ten volle de aandacht waard; in onze dagen nog meer dan anders, omdat ze nu een troost kan zijn voor hen, die op het punt staan, alle hoop op betere toekomst te laten varen, en een vingerwijzing voor diegenen, die steeds met fatalisme of met wellust verkondigen, dat het nu eenmaal zonder oorlog niet gaat.

Hoe is zulk een verhouding mogelijk geweest? Was het diepgewortelde vriendschap of innige stamverwantschap, die telkens weer het zwaard terughield, ook wanneer 't reeds half uit de schede kwam?

De verwantschap is niet te ontkennen en ze zal ook soms wel iets hebben meegewerkt, al werd ze door een groot deel van 't Amerikaansche volk nooit gevoeld. Maar de vriendschap was in 1814, en nog lang daarna, zeer ver te zoeken; zelfs van achting is in de intieme uitlatingen der 87

Sluiten