Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onze politiek tegenover Europa, aangenomen in een vroeg stadium van de oorlogen, die dat deel der aarde zoo lang geteisterd hebben, blijft wat ze was, namelijk om ons niet te bemoeien met de inwendige toestanden van zijne mogendheden1).

Het is onmogelijk, dat de verbonden mogendheden hun politiek stelsel uitbreiden over eenig deel van onze continenten, zonder onzen vrede en ons geluk in gevaar te brengen. .

Ziedaar de voornaamste artikelen van dit merkwaardig staatsstuk, 't Is een bevestiging van de leer van Washington, voor zoover het de onthouding tegenover Europa betreft, doch 't is tevens een aanvulling. Ook Monroe zegt: „wij zullen van uwe Europeesche aangelegenheden afblijven". Maar hij voegt erbij: „blijft gij dan ook voortaan van de Amerikaansche aangelegenheden af. Amerika is voor de Amerikanen". Uitzondering werd nog gemaakt voor die streken van het werelddeel, die feitelijk in Europeesch bezit waren; maar dit werd gedaan in zulke bewoordingen, alsof het alleen bij de gratie der Unie geschiedde. En de ondervinding met de Spaansche koloniën had reeds bewezen, dat het alleen gold, zoolang de betrokken mogendheden zich zonder andere hulp konden handhaven; zoodra hun onderdanen met succes een afwijkenden volkswil toonden, konden ze rekenen op de sympathie der Unie, volgens de leer, dat ieder volk zijn eigen regeering kon bepalen.

Met de leer van Monroe breidde de Amerikaansche adelaar dus zijne vleugels uit over het gansche werelddeel. Het is derhalve niet te ontkennen, dat ook hij hier imperialistische neigingen toonde, maar — hij streefde naar een gansch ander imperium dan de despoten van het Heilig Verbond: zijn ideaal geleek op de hegemonieën van het vrije Griekenland, niet op de wereldheerschappij van het heerschzuchtige Rome.

Had Monroe zijne boodschap tien jaar vroeger uitgesproken, hij zou in Europa niet anders dan hoongelach ver-

') Monroe zelf had deze onthouding eigenlijk niet gewild; hij heeft in voorafgaande conferenties voorgesteld, den wensch uit te spreken voor bevrijding van het Grieksche volk en de Fransche interventie in Spanje af te keuren. Adams, die in 't algemeen een zeer grooten invloed schijnt gehad te hebben op den definitieven tekst, moet deze passages hebben tegengehouden (zie Adams „Memoirs" VI. p. 149).

99

Sluiten