Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groot gevaar hebben geloopen, wanneer Brown niet zoo energiek ware opgetreden. Intusschen laat ons hopen dat dit geval, dat tot heden geheel eenig is in de geschiedenis der nieuwere Zending, ook eenig zal blijven.

De Katholieke Zendelingen, die zich helaas ook op NeuPommeren hebben gevestigd, noemen dikwerf smadelijk het werk der methodisten «de zwarte Lotu». Lotu schijnt leer te beduiden. Met het epitheton zwart doelen zij op het groot aantal zwarte leeraars, die de methodisten in hun dienst hebben terwijl daarentegen de katholieken zoovele Europeesche krachten in het werk hebben gesteld. Intusschen, de methodisten-zending laat zich dezen naam welgevallen. Zij weet wat zij te danken heeft aan de inlandsche helpers. De geest, die deze mannen bezielde, blijkt uit dewyze waarop een hunner zijn komst opNeuMecklenburg beschrijft. „Het waren moeilijke dagen, die wij in den aanvang doorleefden. De inboorlingen zagen ons aan als waren wij wilde dieren. Zij begrepen niet wat wij zeiden en deden. Het was duidelijk dat zij ons wantrouwden en aanvankelijk wilden zij ons zelfs geen voedingsmiddelen verschaffen. Dikwijls moest ik met mijn familie hongerig naar bed gaar. Toen ik mijn huis begon te bouwen en den grond daarom heen in orde te brengen, lieten zij zich voor elke hulp, die zij ons verschaften, duur betalen. Van hulpvaardigheid en liefde was geen spoor; wij hadden dagen van angst, honger en van ellende." Toen de man deze moeilijkbeden te boven was, werden zijn familieleden ziek. Twee zijner kinderen stierven. Bij een poging om zijn kranke vrouw over te brengen naar het eiland waar Brown woonde ten einde daar hulp te verkrijgen, stierf zij onderweg. Er was juist een storm opgestoken, en de arme man kon zijn post aan het roer niet verlaten, op het oogenblik toen

Sluiten