Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo kwamen zij zes dagen na den beenbreuk in Tiflis aan, waar de eerste geneeskundige hulp gevonden werd. Ten gevolge van verkeerde behandeling moest het been weei

gebroken worden.

Terwijl zij nog overlegden of zij niet zoo lang in Tiflis konden blijven, totdat zij geld uit Duitschland zouden ontvangen, kwam de tijding, dat inde stad cholera uitgebroken was, en dat zij haar binnen eenige uren moesten verlaten wegens de quarantaine. Zij reden weg en zagen hoe onmiddellijk achter hen de poorten gesloten werden. Nu werd het laatste gedeelte van de reis aanvaard: gedurende acht dagen en nachten onafgebroken per sneltrein door 't zuiden van Rusland over Bakoe, Rostoff, Kiew en Warschau naar Berlijn. Wat in die dagen door hen geleden is, laat zich niet beschrijven. De ziekte van 't kind nam zóó toe dat zijn moeder geen hoop meer had het mee naar huis te krijgen. Uitgaven voor voedsel en verkwikking moesten zooveel mogelijk beperkt worden, ten einde met 't weinige geld het doel van de reis te bereiken, De jonge mevrouwde Kelaita, op wie al de moeilykheden van de reis rustten — zy moest o. a. 10 keer met haar hulpbehoevenden echtgenoot en het zieke kind in eenen anderen trein overstappen - kon dikwijls geen hulp krijgen. Een keer toen zij nauwelijks meer wist hoe zich te helpen, en weer riep. Is hier iemand die Fransch, Engelsch of Duitsch verstaat ? kwamen drie Duitschers, die haar trouw met raad en daad ter zijde stonden en voor haar als engelen Gods waren.

Maar nu moeten wij onze reizigers even verlaten om een kijkje te nemen bij haar ouders in de pastorie van Lerbeck in Westfalen. 't Is de 11de Sept. 1908. Zoo even is een telegram uit Berlijn ontvangen: „Wij komen om 1 uur. Kelaita". Als een loopend vuurtje gaat 't nieuws door 't dorp, de kinderen op school krijgen vrij; groen en

Sluiten