Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de literatuur van den dag bijhouden èn het gezellig verkeer meemaken. Totdat zij uit dien droom ontwaakten en bespeurden , dat alleen sterke, buitengewoon begaafde naturen tot zulk eene veelzijdige geestesontplooiing in staat zijn. Gewone menschen kunnen dat niet. Zij moeten kiezen en zich beperken. Of, indien dat te laat is, zich langzamerhand van het te veel losmaken. Dat valt zwaar. Want men krijgt lief, wat men lang behartigde. En dan vergaat het iemand als in „Huiberten Klaartje": „Ik geef ze geen van allen". Toch moet er gegeven worden. Vaak meer dan de helft. En eerst na het uitwerpen van al dien ballast stijgt de ballon weder omhoog.

In „Ut mine Stromtid" geeft Mozes zijnen zoon David deze practische les van levenswijsheid: „Gij hebt een aarden pot vol luggerdors en gij steekt er de hand in en neemt haar vol goudstukken. Gij kunt haar niet uit den pot krijgen. Maar gij steekt er uwe hand in en neemt éen luggerdor en brengt haar buiten en weer een en weêr een, totdat gij ze alle hebt". Ook om deze les verdient Mozes onze sympathie.

Dit vertoog is niet voor den man, die zich beroemde zijn laatste postje te hebben neêrgelegd en nu zoo heerlijk niets te doen te hebben. Het is voor anderen, die veel willen, maar moeten leeren, dat zij maar weinig kunnen. Die dat reeds hebben geleerd, laten zij mededoogen hebben met die bezig zijn het te leeren. Want het is een werk van veel verzuchtingen.

Sluiten