Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXII

ECRASEZ L'INFAME

!

Niet veel Nederlanders wenschen de trekschuit terug; de meesten deden er zelfs nimmer meer eene reis mede. Maar het moet een genoegen geweest zijn, zeer vredig en kalmeerend, «om op een liefelijken zomeravond in den stuurstoel van eene trekschuit voort te glijden dooide stille Vecht; te hooren, hoe de golfjes zacht kabbelden tegen den scherpen voorsteven en te luisteren naaide nachtegalen in het dicht geboomte der buitenplaatsen, waar de stralen der avondzon gloorden over bloemen en grasperken, wemelden tusschen het loof en zich spiegelden in de kleine ruiten der statige, ouderwetsche gebouwen." * Aan zulke avonden kan men met een wezenlijk verlangen denken. Ik zie menschen in de theekoepeltjes, rustigjes en kalmpjes, uitzien naar de

1 Nagtglas, „Wat het was enz." blz. 105.

Sluiten