Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tenwereld onmerkbaar misschien — verflauwen van vroeger lust, een bekoelen , sprankel voor sprankel, van het oude vuur van bezieling. Het leven knaagt aan veel goeds in menschen, maar sommigen zijn sterk, en wat dreigde verloren te gaan houden zij vast met kloeken greep. Maar velen zijn zwak en niet bestand tegen storende invloeden en ongunstige omstandigheden , terugdeinzende voor beproeving in arren moede als hun hoogste idealen worden gesmaad, zich terugtrekkende in trots als hunne reinste liefde wordt bespuwd. Zoodat zij, o, langzaam , langzaam , aflieten van de strenge eischen , toezagen dat wegzonk wat had moeten worden vastgehouden. Onmerkbaar verloor hun bestaan dien stempel van hoogchristelijken adeldom, van fijn zedelijken smaak. Nu werd gebroken met oude, goede gewoonten; nu verdwenen vrome en wijze manieren ; nu werd met plicht en waarheid eene overeenkomst gesloten en loome vermoeidheid kwam in plaats van bruisenden lust. Ja, wee hem, die in de schemering van het thans denken moet aan de schittering van voorheen , denken aan dat gevulde bestaan van krachtige toewijding, waaruit hij wel bemerken moet, dat is weggenomen, nog niet de plichten de arbeid maar het jong, frisch gelooven in arbeids vrucht en vroomheids zegepraal. Zoo te zitten denken aan eigen, vroegere frischheid, die nu verkleurd en verfonfaaid is, dat is het bitterst van al, en geen tranen zijn bloediger dan die worden geschreid om eigen reiner verleden.

O , indien wij ooit niet missen kunnen Gods vertroosting,

Sluiten