Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dienstbodenwetten, in Elzas-Lotharingen ingevoerd, waarbij zwangerschap, diefstal en nog eenige feiten in één adem genoemd worden als geldige reden om het meisje op staan den voet haar betrekking op te zeggen.

Toch ook alweer de wreedheid der vrouwen zielkundig verklaarbaar. Of ziet niet het meisje, dat niet anders haar levensonderhoud vinden kan dan als echtgenoote, in elkeen die zich geeft zonder levenslang contract een gevaarlijke concurrente die haar huwelijkskansen afbreuk doet, omdat de man zijn zinnen bevredigen kan, ook zonder daarmee zijn vrijheid in te boeten? En wie dit als juist erkent, zal hij niet moeten inzien dat oeconomische onafhankelijkheid het karakter der vrouw ten goede moet komen en daarmede in het belang is van geheel de gemeenschap? En hoe meer we dien weg op gaan, hoe sterker de drang van de vrouwen zal worden om hare staatkundige rechten, in de eerste plaats het stembiljet te veroveren.

Maar laten we terugkeeren tot art. 342.

Ongeveer terzelfdertij d dat het reeds genoemde proefschrift van Mr. Tavenraat verscheen, werd in Frankrijk door tal van voor- en tegenstanders de kwestie aan de orde gebracht. Ook Alexandre Dumas-fils wijdde een boekje aan dit onderwerp.

Tot welke onzinnigheden een overtuiging al niet voeren kan, moge blijken uit de eischen waarin de beroemde dramaturg zijn betoog samenvat: De ongehuwde man worde gedwongen het kind zijn naam te geven en minstens één franc onderhoudskosten per dag te betalen, méér naar gelang van zijn stand en vermogen. De gehuwde man, of zij die te arm zijn om aan deze verplichting te voldoen, worden veroordeeld tot een minimum van 2, een maximum van 5 jaar gevangenisstraf. Elke vrouw van wie bewezen is dat zij de actie heeft ingesteld uit winzucht of schandaal tegen een

Sluiten