Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't juist markt was en ze heen moést. Thuis gekomen wierpen ijlende koortsen haar op bed .... bij 't lijkje. Toen vader om hulp ging was 't gebeurde spoedig genoeg ontdekt en de «kindermoordenares« op weg naar de gevangenis.

Ik wilde, waarde toehoorders, dat gij er bij waart geweest toen zij daar in voorarrest bezocht werd. Die innige wanhoop dat 't kindje er niet meer was, dat groote verdriet ook van de arme ouders die van niets geweten hadden. »Och hadden ze maar eene vereeniging gekend die zonder de »zondares« voor haar onnadenkendheid nog dieper te doen bukken, zich 'tlot van haar en 't kindje zou hebben aangetrokken«. De oudjes moesten 'tnu zonder eenige hulp doen. Want Mina kreeg een vol jaar gevangenisstraf, ondanks 't warme pleidooi dat op verzoek der ver. O. V. door een jong advocaat voor haar werd gehouden.

Zie, het komt allerminst in me op lofzangen te zingen op de ongehuwde moeder, haar met 'n soort nimbus te omgeven. Maar zal ook niet de van alle sentimentaliteit ontbloote mensch toch toegeven dat zulke schepseltjes geholpen moeten worden? Zij moeten zekerheid hebben dat de onkosten van bevalling bestreden zullen worden, dat goede hulp gehaald kan worden, dat er eten is voor haar en daarmee voor het kindje. Voelen de meer bevoorrechte vrouwen niet, hoe moeilijk toch al zijn voor het verlaten meisje die lange maanden waarin ze flink moet blijven werken om zelf den mond open te houden, hoe onze wet der ongehuwde moeder niet opdringen mag den stillen wensch: »och als 't maar dood geboren wordt, dan kan ik er weer bovenop komen«. Ook met alimentatie is 't verdriet van 't verlaten worden de wereld niet uit. En ik herinner me nog uit den tijd dat ik assistente was op de zenuwafdeeling van de Haagsche Polikliniek, de ongelukkige

Sluiten