Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit echter wèl zou blijken. Dr. Westerkamp schreef aan prof. F. A., dat na 14jarige praktijk 1861—75 geen chantage was voorgekomen, terwijl toch juist een vaste jurisprudentie in 't toenmalige Hannover de exceptio plurium verwierp. Chantage in elk geval zal niet vermeerderen, kan eigenlijk niet voorkomen wanneer de Staat de zaak in handen houdt. —

De vrees van velen, dat een algeheele gelijkstelling van wettige en onwettige kinderen het huwelijksleven zou ondermijnen, is allerminst denkbeeldig. De rechteloosheid van de gehuwde vrouw onder de tegenwoordige wetten, hare miskenning vooral als moeder is van dien aard, dat wanneer de maatschappelijke positie van de ongehuwde moeder en het buitenechtelijk kind in alle voorname punten (bijdrage in de opvoedingskosten door den vader of na zijn dood door diens erfgenamen; erfrecht; niet 't minst het sociale aanzien) gelijk werd gemaakt met die van de gehuwde vrouw en haar kind, steeds meer vrouwen een vrije verbintenis zouden gaan verkiezen en volgaarne afstand doen van het twijfelachtig voorrecht om haar meisjesnaam onder dien van den wettigen echtgenoot te mogen wegmoffelen.

Men houde dit niet voor overdreven. Het verzet tegen de huwelijksslavernij, al moge deze in de meeste gevallen slechts theoretisch — daarom niet minder veknedeeend — zijn, neemt langzaam maar zeker toe. De ijzingwekkende term, »la grève des ventres« is niet alleen in Brieux' verbeelding ontstaan, maar wordt in Fransche vrouwenbladen herhaaldelijk gebezigd.

Zeker is dat er ook in ons land onder de uiterste linkervleugel der feministen vrouwen zijn, die openlijk of in stilte aansturen op de gelijkstelling van buitenechtelijke en echtelijke kinderen om daarmede den weg te banen naar de vrije liefde. Mij komt dit

Sluiten