Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zóó vreesaanjagende uitwerking, dat de dappere Romeinsche soldaat soms door schrik als verlamd werd.

In den oorlog kon de jongeling eerst toonen, waardig te zijn een man te heeten. Bij sommige Germaansche stammen moest hij zonder schild kampen, totdat hij als degelijk strijder zich het schild waardig getoond had; bij andere knipte hij haar noch baard af en droeg een ijzeren ring om den arm, om eerst boven het lijk van een verslagen vijand zich van die smadelijke teekenen te bevrijden.

Het land der Germanen was verdeeld in gouwen, deze in honderdschappen. Eenige familiegroepen leefden bij elkaar op eene plek, marke geheeten, die zij gemeenschappelijk bezaten. De bouwgrond werd door de overheden onder de familiën verdeeld, maar bosch en weide bleven in gemeenschappelijk bezit. Sommige stammen hadden een koning aan hun hoofd, andere een volksbewind, uit hoofden van gouwen bestaande. In oorlogstijd werd dan door laatstgenoemde stammen een hertog gekozen. Den grootsten invloed had de volksvergadering, die recht sprak, over oorlog en \iede besliste, en waarin de stem van den gewonen vrije evenveel gold als die van den edelman. Deze vergadering werd gehouden op plaatsen, den goden gewijd. Wodan was de hoofdgod, de schepper en albestuurder, met een hemelsblauwen mantel om de schouders en de zon tot oog; Donar, de god van donder en bliksem, die op een ratelenden wagen de lucht doorkliefde en met zijn vreeselijken donderhamer wierp, welke altijd tot hem terugkeerde; Tius, de krijgsgod; Fro, de zomergod, die tegen den oogsttijd op zijn ever over de toppen der eerbiedig buigende aren reed; Frigg, Wodans gemalin, de godin van het huwelijk en den huisehjken haard; Ostara, de godin der lente; Nerthus, de godin

Sluiten