Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tusschen hem en mannen, aan wie hij veel te danken 'had, als Van Hogendorp en Falck.

Nog slechts kort had Willem geregeerd, of hij zag zijne macht aanmerkelijk vergroot en wel door de aanhechting van België aan Nederland. De Europeesche vorsten waren namelijk na Napoleons val te Weenen saamgekomen (Weener Congres, 1814), om de aangelegenheden van het werelddeel, door Napoleon geheel omgekeerd, te regelen. Zij besloten, om een tamelijk sterk rijk ten Noorden van Frankrijk te hebben, de Zuidelijke Nederlanden en Luik met NoordNederland te vereenigen en Willem als koning daarvan te erkennen. Zoo werd Willem koning der Nederlanden (1815— 1840). Bovendien was hij groothertog van Luxemburg, eene vergoeding voor het verlies zijner Duitsche bezittingen (zie vrede van Amiëns), die Napoleon hem weer had afgenomen, omdat hij tegen dezen gestreden had.

Terwijl het Weener Congres nog beraadslaagde, ontsnapte Napoleon van het eiland Elba, dat de Europeesche vorsten hem tot verblijf hadden aangewezen, en zag zich in een oogwenk tijds weder als heer van Frankrijk erkend (1815). Hij rukte met een leger oudgedienden naar België op, waar een Engelscli-Duitsch-Nederlandsch en een Pruisisch leger stonden. Den 16 Juni hield de Prins van Oranje den maarschalk Ney bij het gehucht Quatre-Bras tegen, wat van grooten invloed is geweest op den afloop van den veldtocht. Op dienzelfden dag toch streed Napoleon bij Ligny tegen de Pruisen, die hij niet vernietigen kon, omdat Ney niet verscheen. Was hij daartoe in staat geweest, de Pruisen zouden reddeloos geslagen zijn en hadden twee dagen later niet de beslissing kunnen brengen. Den 18en viel Napoleon het leger der verbondenen onder Wellington aan, die hem krachtig

Sluiten