Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was van San Antonio, Texas, den '2d<® Februari 1895: «Als gij dezen brief ontvangt, zult gij uw een-ennegentigste jaar zijn ingetreden. Bedenk eens, toen gij in deze wereld kwaamt, leverde Napoleon zijn groote veldslagen! Het schijnt een lange tijd, wanneer men let op hetgeen in die jaren gebeurd is. Geheele volken zijn opgekomen en vervallen. Eenigen zijn gekomen en anderen zijn heengegaan. Toch leeft gij en hebt nog al uwe vermogens en geniet een goede gezondheid. Ge hebt God voor veel te danken en al uw kinderen verheugen er zich in, dat gij zoo lang voor ons gespaard zijt."

»Vijftig jaren lang ben ik telkens naar Northfield teruggegaan ', zei Moody bij een zekere gelegenheid, »en altijd ben ik blij geweest, er heen te gaan. Als ik nog vijftig mijlen van mijn huis af ben, word ik rusteloos en loop in den spoorwagen op en neer. Het lijkt dan alsof de trein nooit in Northfield zal komen. Als ik in den donker thuis kom, kijk ik altijd uit naar het licht in mijn moeders raam."

Den 26sten Januari 1896 stierf zij. «Vrienden", zei Moody bij haar begrafenis, »het is geen tijd om te treuren. Wij zijn er trotsch op, dat we zoo'n moeder gehad hebben. Zij heeft ons een wondervol legaat

nagelaten God zegene u, moeder; wij hebben

u nog lief. De dood heeft slechts onze liefde vermeerderd. Vaarwel voor korten tijd."

De vreugde grootvader te zijn was hem een paar maanden vroeger ten deel gevallen, toen Irene

MOODY.

Sluiten