Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zeker, Muisje, het is verrukkelijk. Je weet, dat ik een idylle als deze mijn leven lang vurig heb gewenscht! Ik heb jou toch, papatje, jou! en ik weet datje gelukkig en tevreden bent, dat is de hoofdzaak. Maar ....

„Oudje, geef me een kus!" — Koltitz nam teeder het hoofd der kleine vrouw tusschen beide handen en kuste ze met innige dankbaarheid. „Zoo; en wat bedoel je nu met je „maar" ?"

Zij zuchtte zacht. „Erika, ventje! Het arme wurm is nog te jong voor deze kloosterachtige eenzaamheid.

„Papperlapap! — ziet het deerntje er eenigszins naar uit, dat zij zich verveelt of van verlangen wegkwijnt? Zij heeft schik in haar leven als een visch in het water! Jong, ja zij is nog jong in jaren, maar zij heeft een buitengewoon gerijpt karakter. Ik verzeker je, Jetje, het kind weet de menschen nog beter te beoordeelen dan wij! Zij heeft den zwendel en de comedie daarbuiten in de groote wereld doorzien, zij lacht wat met dat huichelachtig gezellig verkeer, achter welks schoon uiterlijk geen greintje oprechtheid steekt."

„Neen, neen, papatje ! Erika was gaarne onder menschen, zij heeft zich altijd goed geamuseerd en denkt zonder eenige bitterheid aan het verledene terug. Dat zij de feesten en vermaken van de residentie niet betreurt, is juist een van de voortreffelijke eigenschappen van haar zedig, trouw gemoed. Zij heeft ons lief en voegt zich opgeruimd en zonder morren naar onzen wil, maar juist deze onzelfzuchtigheid van het goede kind treft me en ik beschouw het als een misdaad —"

„Malligheid! Je vermoedt volstrekt niet, Jetje, hoe gaarne Erika hier is!" — Koltitz knipoogde veelbeteekenend en stootte de zeer verrast opziende gade even met den elleboog aan.

„Maar papatje .. .

„Ja, ja, papatje!" zeide de Overste, haar persiffleerende, op spottenden toon. „Het papatje is niet zoo dom en zoo egoïstisch, als je wel denkt! Hè, oudje doe je

Sluiten