Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jetje, schaam je je niet over de vruchten van je opvoeding?"

„Dat laat ik aan jou over, papatje!"

„Wil je wellicht ook tegen Wigand te velde trekken?"

„Ook? Geen mensch staat onder de wapenen."

„Je drijft den spot met den braven kerel!"

„Verlangt gij soms dat ik met zijne laarzen dweep?"

Koltitz roerde ietwat verlegen in zijn kopje. — „Hm . . . 'tzou me zeker aangenamer zijn."

Erika liet zich achterover in haar stoel vallen en riep schaterende van lachen uit: „Mamatje, wat moet toch een man afschuwelijke voorstellingen van de idealen van een jong meisje hebben!"

„Onnoozel ding!... ik heb ook ambtenaarslaarzen scheef geloopen en was toch het belichaamd ideaal van je moeder! Maar dat kwam daardoor, dat zij een verstandig meisje was, dat zij niet op mijn vetleder, maar op mijne voortreffelijke eigenschappen zag, dat zij niet wilde blijven zitten en dacht: Hoe hij er uitziet is me onverschillig — ik maak werk van mijn Frits —"

„Maar, Muis! doe niet zoo gek!"

Erika lachte gaandeweg uitgelatener. „Heilige Sissifax, de zaak wordt hoe langer hoe mooier! Nu zal ik per slot van rekening nog van Wigand werk moeten maken ?!"

Plotselinge stilte! Het echtpaar Koltitz wisselde een haastigen blik, de Overste blies een paar kleine rookwolken uit en trok het voorhoofd in onheilspellende rimpels samen, doch Erika sneed uiterst onbezorgd nog een stuk van de koek voor zich af en vervolgde ongegeneerd : „Nu* Gode zij dank, dat geen menschelijke ziel op zoo'n krankzinnige gedachte komt! Dat is het allermooiste van Ellerndörp, dat men er geen koffiekransjes van dames heeft, waarop geheel onschuldige menschen nolens volcns uitgehuwelijkt worden. Wigand is een lief, braaf mensch, de beste en trouwste vriend, dien men hebben kan, en zijn schoonste eigenschap is, dat

Sluiten