Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij volstrekt geen huwelijkscandidaat is. Wigand als minnaar is een oneindig komisch denkbeeld. Kunt gij u dien man van staal, ijzer, vetleder en duffel wel gevoelvol denken, Mama?" en zij proestte andermaal in een luid gelach uit.

Tegelijkertijd weerklonk een krachtig geblaf in de vestibule. „Marsch naar de keuken, Wodan!" beval een zware, zeer kalme mannenstem en daarop naderden zware schreden.

„Goeden avond ! Ik vraag verschooning, dat ik niet op mijn tijd was; Freeze kwam uit de stad terug en verzocht mij, terstond te mogen afrekenen."

Lupus in fabula stond in de deur. Een hooge, reusachtige gestalte, breedgeschouderd en massief. Het gezicht was niet mooi te noemen, maar frisch, gezond en bezield door twee zoo door en door eerlijke, trouwhartige oogen. dat zij aan die van een kind zouden hebben doen denken, als zij niet al te ernstig, bijna gelaten in de wereld gekeken hadden.

De laarzen, waaraan men een aanstoot had genomen, gaven aan het been en den voet stellig een opvallend zwaar aanzien, even lomp als het jachtbuis, dat, zonder eenig spoor van ij delheid, eenvoudig door zijn bezitter werd gedragen, omdat het goedkoop, warm en gemakkelijk was. De snede er van was plomp en misvormde het indrukwekkende voorkomen van den jongen man, evenals de blonde ringbaard, welke, ietwat onverzorgd, bij den dag zwaarder werd. Wigand had niet veel tijd beschikbaar om toilet te maken. Eiken morgen een bad in koud water, zoodat de geheele kamer dreef, maakte het hoofdbestanddeel van de verzorging zijns lichaams uit. Het haar was, voor het gemak, kort geknipt en spoedig met den schuier in orde gebracht, en dewijl het scheeren te lang ophield, liet de landbouwer, die nooit zonder bezigheid was, den goudblonden baard naar willekeur groeien.

Zonderlingerwijze hechtte de Heer van Landen destemeer waarde aan het uiterlijk zijner schoone handen

Sluiten