Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en opgevoed, daar heeft die barmhartigheid rijke vruchten voor hem gedragen. Maar nu — Lucht Clavigo! Wat verlangt de oude van je?"

Koltitz schoof zenuwachtig op zijn stoel heen en weder, het was, of hem iets verontrustte, of hij vreesde, dat de brief wellicht aanspraken op den pleegzoon zou doen gelden, welke hem huiswaarts riepen.

„Het eenvoudigste zou zijn, oomlief, dat ik den brief voorlees."

„Goed, goed, maar voor den dag met de wilde kat, ik heb het wachten verleerd."

Wigand vouwde den brief open. Hij was eenige velletjes groot, welke met de dikke, flinke pennetrekken van den Geheimraad beschreven waren. Hij las:

„Mijn lieve, brave zoon !

„Gij zijt niet gewoon zulke lange brieven van uw oom, die een trage schrijver is, te ontvangen, daarom zult gij uit het uitwendige van den brief reeds opmaken, dat er van iets bijzonders quaestie is. Laat mij geheel oprecht zijn en u, tot recht verstand der zaak, het een en ander uit vroegeren tijd herinneren, dat u wellicht bekend is, doch dat gij toen misschien in jeugdige onnoozelheid over het hoofd hebt gezien. Het betreft Joël. Gij kent den jongen, gij bestaat hem ten naastenbij als een vleeschelijke broeder, hebt lief en leed van kindsbeen af met hem gedeeld. Hij is een bijzonder mensch, niet slecht, alleen een weinig oppervlakkig, hij stelt zich volstrekt aan als de geniale, door God begenadigde, wil niets reëels uitvoeren, maar slentert als de zoon van vermogende ouders, in eeuwige extase, maar nooit in ware bezieling, zijn kunstenaarsbestaan af. Het is de schuld van mijn goede vrouw. Elly was altijd een ietwat overspannen natuur, vol fantasie en zeer sterke dweperij met alles, wat op kunst, met name muziek, betrekking heeft. Nog vóór Joël het levenslicht aanschouwde, stond het voor haar vast, het kind moet iets heel buitengewoons worden.

Sluiten