Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een allerkommerlijkst aanzijn vergenoegen en bloeit nochtans en draagt edele vruchten. Zie onder u de heideplant, welke gij met de voeten vertreedt. Zij sproot uit den onvruchtbaarsten bodem, verdraagt zonnegloed zonder lafenis, winterkoude zonder beschutting en desniettegenstaande is haar bloesem zoo rijk en kostbaar, dat duizenden bijen zich daaraan verkwikken en nog schatten voor ons menschen huiswaarts dragen. Er zijn ook dichters en musici, die in de grootste afzondering naar lichaam en ziel een kommerlijk leven leiden, en toch inwendig zoo rijk en van (rod begenadigd zijn, dat zij de^ volkeren der wereld met hun geestelijk manna laven."

Hij schudde ongeduldig het hoofd en trad de teedere takjes toornig onder de voeten.

„Frasen!" viel"hij op zijn onbesuisde manier uit. ,Hoe kunt gij over dingen spreken, waarover de leek volstrekt niet oordeelen kan, Juffrouw Erika; niet kan, zeg ik, want hij, wien zeiven geen kunstenaarsbloed door de aderen stroomt, heeft doorgaans geen begrip van een bestaan, hetwelk van dat der gewone menschen zoo absoluut verschilt, als de hemel hooger is dan de aarde. Ik ben kunstenaar, ik noem me koen en vrij ook een door God begenadigde, in weerwil profane tirannenhanden me den lauwerkrans van het hoofd willen rukken, maar ik heb inspiratie noodig om te kunnen voortbrengen; ik behoef leven, menschen, licht en glans, ik behoef gelijkgestemde zielen, die mijne vleugels ondersteunen, als zij mat en ontmoedigd neerhangen. Hier—" de spreker bleef staan en liet den vlammenden blik als een wanhopige over de stille, van lentelucht geurende eenzaamheid dwalen, „hier

zal ik te gronde gaan, als een, dien de gloed der hel verteert en wien geen droppel de lippen bevochtigt.

Een pijnlijke, medelijdende glimlach trilde snel als een schuwe zonnestraal over Erika's liefelijk gezicht. Hij was krank, hij was zenuwachtig en overspannen tengevolge van al de bittere kwellingen en aandoeningen

Sluiten